Ook al waren de bedjes in de nachtbus naar Zhuhai op Chinese maat gemaakt, slechts lichtjes uitgeschud stonden we 's ochtends aan de grens. Het schiereiland Macau is tegelijkertijd een deel van China en een entiteit op zichzelf—in de verte vergelijkbaar met Monaco in Frankrijk. De gevolgen daarvan voor ons: immigratie aan de grens (China verlaten, visum afstempelen, papieren invullen, Macau binnenstappen), een nieuwe munt (Macause dollar), geen Chinese firewall meer (en dus terug toegang tot een normaal en onbeperkt internet). Onmiddellijk valt de nieuwe tweetaligheid op: overal flankeert het Portugees het Chinees. Ook Engels blijkt hier in een meer aanvaardbare versie gekend en gebruikt te worden. Keerzijde: gedaan met de spotgoedkope Chineze prijzen.
Als je op voorhand overal een resort-achtige, oud-Portugese koloniale sfeer verwacht, met Fadomuziek tussen de palmbomen en de geur van gebakken sardienen, kom je licht bedrogen uit: het eerste wat opvalt is de mix van bekende aftandse Aziatische straatbeelden met een Zuid-Europese invloed. Hoe verder je doordringt op het schiereiland, hoe meer je botst op het Portugese verleden van Macau: gezellige pleintjes, geplaveid in zwart-wit, kerkjes en een kathedraal in zuiderse kleuren, hier en daar wat moorse invloeden (uit de tijd dat Portugal ook een stevige voet aan de grond had in India en andere delen van Zuidoost-Azië). Om het geheel af te maken bekronen we met heerlijke Portugese eiertaartjes, onder het goedkeurend oog van nog maar eens een Boeddha, in kleurrijke wierook gehuld.
Nog een andere dimensie van Macau openbaart zich pas in haar volle glorie wanneer de avond valt. De monumentale gebouwen hadden onze aandacht wel al getroffen, maar pas wanneer de lichtreclames oplichten, spat de glamour je compleet in de ogen. Als in een Aziatisch Las Vegas stappen we langs fel verlichte waanzinnige gebouwen, en even later lopen we door speelzalen (helaas: foto's verboden) die de sfeer van de eerste Bondfilms uitademen. Aan de monumentale toog kiezen we na enige twijfel toch de Stella boven de Dry Martini en worden we vergast op een dansoptreden van bijzonder schaars geklede dames, die zonder de grens van het fatsoen te overschrijden hun stiel meer dan behoorlijk kennen. Nergens heeft het volledige complex iets van vergane glorie: alles straalt klasse uit, en een dagelijks gegarandeerde omzet.
Ten Zuiden van het schiereiland verbinden drie monumentale bruggen een eiland met Macau. Op de bus horen we tussen het Chinese gekwetter de ronde klanken van het zacht soezende Portugees. Aan de zuidpunt zoeken we verkoeling aan een strand met zwart vulkanisch zand. Chinezen zijn er amper te vinden, en als je ze er aantreft zijn het de mannen en kinderen die het water in duiken, terwijl de vrouw met opgetrokken jeans of kleedje aan de rand van de baren kiekjes maakt—de zonne-angst, herinner je je nog? Verder zijn we er bijna alleen, op drie westerse jongedames na, nog schaarser gekleed dan de casinodanseressen. Ze laten er de zon maximaal inwerken op hun frêle lijven (ons vermoeden is eigenlijk dat zij gewoonweg die danseressen zíjn)—scherp contrast met de schuwe Chinese dames.
Centraal op het eiland duiken we terug de wereld van het gemaakte vermaak binnen. Het nagelnieuwe complex "City of Dreams" biedt de perfecte shoppingervaring, tussen watervalmuren, een Bubblecinema (grootste 3D-projectie ter wereld) en hostessen die ervoor zorgen dat je nooit langer dan 30 seconden met een vraag verveeld zit. Maar aan de overkant van de straat vind je pas echt het übervoorbeeld van kitsch: The Venetian. De naam vertelt genoeg: een nagebouwd Venetië herbergt een reusachtige casinocomplex, compleet met San Marcoplein, Rialtobrug, Gran Canal, enz… Waanzin. Om de drie minuten voeren autocars volle ladingen klanten af en aan naar het Grand Hotel, de speelzalen en de shopping streets van dit consumptieparadijs. Binnenin brengt een gouden gang je naar een glamoureuze centrale hall, waar je doorgesluisd wordt naar de bevrediging van meer behoeften dan je lief zijn. Het shoppinggedeelte bevat luxeshops (met voor het eerst eens de échte merken i.p.v. de namaak), indoor pleinen en kanalen met gondeliers, Italiaanse zangers, Venetiaanse gevels—het summum van het maakbare geluk op een dienblaadje. Bijzonder bevreemdend allemaal, en hoogst amusant.

Pieter