China 2010 http://china40dagen.posterous.com van Beijing naar Hong Kong in 40 dagen posterous.com Sun, 15 Aug 2010 03:14:26 -0700 Hong Kong terminus http://china40dagen.posterous.com/hong-kong-terminus http://china40dagen.posterous.com/hong-kong-terminus Na ruim vijf weken door het fascinerende China doet aankomen in Hong Kong deugd. Het lijkt de stad bij uitstek die een ideale mix tussen oost en west heeft kunnen brouwen. Gewoon er zijn, de sfeer opsnuiven, lopen door de straten, tussen de buildings, door de marktjes en langs de havens: dat is wat Hong Kong te bieden heeft. Je vindt er weinig eeuwenoude monumenten of onmisbare trekpleisters, het is de stad zélf die aantrekt. De grootste luxe, verspreid over dure winkels in chique shopping malls aan de voet van wolkenkrabbers, wisselt er af met bazaarachtige straten waar het gonst van drukte, op elk moment van de dag, 7 op 7. In kleine steegjes leerden we de zwarte markt en de kunst van het afbieden kennen, in kleurrijke wijken proefden we de fijne keuken van de Japanners, de Thai, het Oosten. De Chinese bevolking in Hong Kong is verfijnder en beter opgeleid dan in de rest van China. Dat komt niet alleen door de economische macht van deze stadstaat, maar ook door de grotere vrijheden die iedereen hier kent, zonder de beperkende invloed van de Chinese regering—vrijheid van pers, mening, doen en laten, het is een schoon goed: denk er eens aan wanneer bepaalde partijen voorstellen doen voor een Belgische firewall.
Ons Chinese avontuur zit er bijna op: nog een laatste plons in het dakzwembad van het hotel en vanavond de nachtvlucht huiswaarts, weg uit dit boeiende land, op naar 15 graden frisser.

Pieter

P8123244 P8113115 P8113116 P8113139 P8123149 P8113104 P8123156 P8123172 P8123191 P8123193 P8123196 P8123206 P8123216 P8123251 P8123260 P8123261 P8123283 P8123287 P8133292 P8143326 P8143381 P8143384 P8143386
See the full gallery on Posterous

Permalink | Leave a comment  »

]]> http://files.posterous.com/user_profile_pics/625566/n1137061953_121194_3790.jpg http://posterous.com/users/3znipkFJM Pieter Schepens Pieter & Windy Pieter Schepens Sat, 14 Aug 2010 04:42:00 -0700 Rimited Edition http://china40dagen.posterous.com/rimited-edition http://china40dagen.posterous.com/rimited-edition

Het is alom gekend dat het Chinese Engels niet echt je dat is. En erg is dat niet: je kan het een aziaat moeilijk kwalijk nemen weinig kennis te hebben van zo'n verre en vreemde taal als het Engels. Wat wél bijzonder vreemd en lachwekkend is, is de zondvloed aan fouten op officiële aankondigingen en borden. Je kan geen paneel of affiche lezen of er staan fouten in elke zin. Zelfs op in hout gesculptuurde toeristische borden, op monumentale, metershoge, in marmer opgetrokken en van zorgvuldig gekalligrafeerde letters voorziene pancartes: het wemelt van de fouten. Dat de slimme Chinezen niet zo verstandig zijn om net vóór het vervaardigen de tekst eens te laten nalezen door iemand die iets van Engels kent, het is een raadsel. Nu prijken overal in het land verspreid de lachwekkende resultaten van hun onnauwkeurigheid. Enerzijds krioelt het van de spelfouten, anderzijds staat het vol kromme constructies en letterlijke vertalingen—alsof een Vlaming het zinnetje "ik ga naar huis" in het Engels zou vertalen als "I go to house". Probeer eens de uitleg te begrijpen op de verpakking van de zakdoekjes op de foto in bijlage: dit is geen geïsoleerd geval, maar een constante.
Veel tempels staan in een prachtige natuurlijke omgeving, waar brandgevaar een risico is. Vandaar overal mooie houten bordjes "No naked fire here, please". In het zeer toeristische Lijiang krijg je als bezoeker constant stichtende boodschappen. Eentje ervan, overal in de stad op prachtige borden te lezen:  "Don' forget to keep civilized behavior during outing. and also shopping should be rational."
In Guilin wil men iets doen aan rijden onder invloed van alcohol. Langs de weg hangen grote spandoeken met de boodschap "If you drunk drive, I will remarry otters".
Het gekst, grappigst en pijnlijkst tegelijk zijn echter de leuzes op T-shirts. Je ziet ze constant en overal: de Chinezen dwepen met westerse cultuur en Engelse termen. Een kleine selectie van wat we dagelijks te zien krijgen (elke zin komt van op een andere shirt):

  • Dark … close to the midnight
  • The Godfather — Don Colreone
  • Death — Clory
  • Rhythm is no boundary
  • Go ahead, go about
  • I'm OK, but my airs sick
  • Follin love
  • Run to fast
  • Election day, by yourself taking rudder
  • Inevitarle show
  • Versaoe sport
  • Plory
  • The are fighting the briete
  • Don't bark if you can't bit
  • I wear what want
  • Rimited Edition
  • The very best of Jazz mulsic
  • Create their own future
  • Looking onward to come fol yourself
  • Way for us I love
  • Lead way for us. Ou as long as.

En zo gaat het maar door …
Gehuld in deze pareltjes doen de Chinezen niets liever dan poseren voor de foto. Overal poseren. Altijd poseren. Het liefst in een gekunstelde houding, voor een weinig zeggende achtergrond (een bord aan de inkom van een gebouw, een onbenullige pijl, een reclamepaneel voor een winkel, …). Tot hun geliefkoosde poses behoren: de vingers tot een 2- of V-teken gespreid, beide armen zijwaarts gestrekt, zijwaarts gedraaid en één been achteruit opgetrokken, een paal of pijl aaiend, enz … Heel even heb ik met de gedachte gespeeld om deze poses te imiteren in een eigen fotosessietje à la Chinoise, maar het besef van gegarandeerd misbruik van deze belachelijke foto's heeft die overweging snel in de kiem gesmoord.

Pieter

P7201093 P8062787 P7201037 P8072829 P8082921
See the full gallery on Posterous

Permalink | Leave a comment  »

]]> http://files.posterous.com/user_profile_pics/625566/n1137061953_121194_3790.jpg http://posterous.com/users/3znipkFJM Pieter Schepens Pieter & Windy Pieter Schepens Fri, 13 Aug 2010 01:52:28 -0700 Mode, décolletés en cool kids http://china40dagen.posterous.com/mode-decolletes-en-cool-kids http://china40dagen.posterous.com/mode-decolletes-en-cool-kids In twee stappen naar "meer beschaving", dat is hoe de tocht China–Macau–Hong Kong aanvoelt—tenminste als je propere straten en manieren als een graad van beschaving beschouwt. Wat mij betreft heb ik voor de Chinese overheid twee tips: (1) het inzetten en blijvend in de publieke ruimte operationeel houden van een vloot hogedrukreinigers (naar verluidt zijn er degelijke modellen made in China verkrijgbaar) en (2) het verplicht, gecontroleerd en blijvend invoeren van een cursus betere manieren, etiquette en wellevendheid in de omgangsvormen (te beginnen met een verbod op rochelen, spuwen en luid boeren in het openbaar)—zo'n beetje zoals Kurt Van Eeghem destijds poogde met zijn Courtoisiereeks. Het opkrikken van straathygiëne en fatsoen mag dan een haast onmogelijke klus lijken, de Chinese regering kan op een degelijke reputatie buigen wat betreft van bovenaf opgelegde hervormingen.
Heel anders is het hier in het fatsoenlijke en tropisch-frisse Hong Kong. Zó fraai zelfs, dat je bepaalde typisch Chinese fenomenen zou vergeten. Daarom: bij deze een korte terugblik op enkele eigenaardige constanten in de voorbije ruime maand. Vandaag op het menu: Chinese mode.

Een kleine minderheid van de Chinezen, vooral de oudere mensen, blijft de typische kledij uit de hoogdagen van het communisme dragen: de Mao-jasjes, zwarte schoentjes, net iets te korte broek. Nog traditioneler zijn de etnische minderheden: zij blijven zich tot vandaag nog onderscheiden door hun bijzondere gewaden en eigen kleuren. Wat echter meer onze aandacht verdient is de kledij van de man en vrouw in de straat, de modale Chinees. Bij de mannen valt er niet veel op te merken, op het vreemde feit na dat ze bij warm weer hun shirts omhoog oprollen, zodat de onderste helft van hun buik zichtbaar wordt. Neem het van ons aan: geen zicht.
Van de doorsnee Chinese vrouw kan niet gezegd worden dat ze geen aandacht besteedt aan haar uiterlijk: terwijl in België een aanzienlijk deel van de vrouwelijke bevolking erbij loopt alsof het Chirokamp net moet beginnen, gaan in China hakschoenen, schminkdozen en elegante jurkjes vlot over de toonbank. Wat onmiddellijk opvalt is de vreemde keuze van materialen: voor de schoenen overheerst plastiek (vooral in Beijing is de lederen schoen een zeldzaamheid), voor de kledij vind je een waaier aan nylon-achtige synthetische stofjes, als doopsuikernetjes of suikerbollenzakjes, precies crêpepapier, waarmee we vroeger bloemen maakten. De truitjes en jurkjes zijn vrijwel altijd bedrukt met vaak krullige of bloemachtige motieven, meestal in pastelkleuren of fluo en heel vaak versierd met blinkende en flikkerende afwerking, nylon-kanten randjes, franjes. Het geheel heeft vaak iets van poppe- of prinsessekleertjes of een eerstecommunietenu, soms zelfs van lingerie. De blinkers zijn vaak hart- of diamantvormig en de prints bevatten meestal melige woorden als happy, love, harmony, heaven … wat enigszins kinderlijk overkomt. Ik kan me niet van de indruk ontdoen dat veel garderobes van volwassen Chinese vrouwen nogal kinds zijn en niet zouden misstaan in de gemiddelde Vlaamse verkleedkoffer.
De opmaak en opsmuk die je hier vaak ziet is verre van lomp, veeleer fijn en elegant, maar toch niet echt sexy—het heeft meer iets sprookjesachtig. Over sexy gesproken: wat in China totaal ontbreekt zijn decolletés: de net iets dieper ingesneden blouse is hier een schaars fenomeen. Dit betekent helemaal niet dat de vrouw er hier preuts bijloopt of zich helemaal verhult, laat staan dat ze gebukt gaat onder iets als het compleet absurde juk dat de gemiddelde moslimvrouw heden ten dage moet torsen, in een verstikkende houdgreep gekneld door zogezegd heilige tradities onder het mom van een door mannen en macht bekrompen gehouden Godsdienst. Wel integendeel: er lopen hier knappe vrouwen rond die zich graag laten zien, maar de decolleté hoort niet bij die parade.
Er dient ook opgemerkt dat slechte combinaties hier vaak een aanval op het netvlies vormen. Oké, over smaak valt te twisten, maar net zoals je geen frieten bij rode kool of mayonaise bij koffie eet, combineer je ook geen blouse met rozenprint met een tijgerbroek, bovenop fluo baskets. In China kan het perfect: men graaie willekeurig in de kleerkast en men trekke aan. Als je weet dat hét attribuut bij uitstek de namaakhandtas is (Gucci, Vuitton en Chanel zijn hier gemeengoed), dan kan je je wel een voorstelling maken bij de potsierlijke verschijningen die vaak ons gezichtsveld kruisten. Kers op de taart vormt héél vaak een T-shirtbedrukking vol fouten tegen het Engels, maar daarover later meer.
Als wapens tegen de zonne-angst bestaat een heel arsenaal aan beschutting, dat liefst in veelvouden gecombineerd wordt onder de beschermende paraplu: grote kleppen, flapperende hoeden, zwalpende hoofddeksels, handschoenen, extra mouwen, jasjes achterstevoren aangetrokken, … Chinezen houden van een blanke huid, blijkbaar. Waar ze ook een voorliefde voor hebben, is uniformiteit. Vaak zie je hier koppels of hele gezinnen in dezelfde kledij, met dezelfde T-shirts, dezelfde schoenen, dezelfde kleuren, … Raar maar waar. Even terzijde: ook de Vlaamse toerist (een niet eens zo zeldzaam fenomeen in China) laat zich eveneens graag herkennen door zijn uniform. Beige shirt, beige broek (liefst bermuda, van veel zakken voorzien of van het afritsbare type), heuptasje, crocs of monsterlijke tevasandalen, een rugzakje met 38 vakjes en een drinkslang en een algemene look als betrof deze reis een tropenexpeditie. Ik ken winkels die aan deze vorm van kuddegeest fortuinen verdienen.
Een aparte plaats in dit kleurrijke tafereel proberen de cool kids in te nemen, de hipsters die hard proberen een eigen plek te veroveren in dit land van zwarte haardossen en kuddegeest. Op aandoenlijke wijze experimenteren ze met kledij en kapsel om er anders dan de rest uit te zien, een fenomeen dat universeel is, alleen hier niet altijd het gewenste resultaat oplevert, met hun gepermanenteerde en gecrepeerde kapsels, de baseballpet er vakkundig bovenop geplaatst. "Ge zoudt ze vijf frank geven", denk ik wel eens, en gaf je ze de opdracht om te voet het centrum van Gent door te trekken, ze haalden de andere kant van de stad niet zonder dat de plaatselijke jeugd spontaan de oude traditie van pek en veren in ere herstelde.
Tot slot, en niet zonder afgrijzen, dient de kleine dikkerd vermeld te worden, opvallend in een wereld van slankheid. Als treurig exponent van de rijker wordende nieuwe Chinese middenklasse, duikt het pafferige kleine zoontje steeds vaker op, vetgemest door trotse ouders, zweetparels op het voorhoofd, plooi in de nek, met zwabberende leden. Het degoutantst is zo'n popperd wanneer hij vanop de passagierszetel van een witte BMW met z'n in vet verzonken oogjes de massa aanschouwt, geflankeerd door twee slanke ouders en een slank zusje. Ik gruwel bij de aanblik van deze kleine keizers.
Laten deze uitwassen echter geen negatief beeld nalaten: meer dan eens waren we gecharmeerd door de openheid en hoffelijkheid van de Chinezen, die ons doorgaans goedlachs en vriendelijk onthaalden—een contrast met de koude afstandelijkheid die ons vanaf volgende week in de openbare plaatsen van ons land te wachten staat.

Pieter

P7271629 P8072792 P8072823 P8082912 P8082929
See the full gallery on Posterous

Permalink | Leave a comment  »

]]> http://files.posterous.com/user_profile_pics/625566/n1137061953_121194_3790.jpg http://posterous.com/users/3znipkFJM Pieter Schepens Pieter & Windy Pieter Schepens Wed, 11 Aug 2010 20:36:02 -0700 Via Griekenland en Amsterdam naar Hong Kong http://china40dagen.posterous.com/via-griekenland-en-amsterdam-naar-hong-kong http://china40dagen.posterous.com/via-griekenland-en-amsterdam-naar-hong-kong Na een laatste tocht door Chinees–Portugees gebied, blijkt op de bus naar de Ferry Port van Macau dat we nog lang niet alles gezien hebben van dit bijzondere eiland-staatje: nog meer blinkende megabuildings, nog meer casino's, nog meer gokpretparken op zoek naar argeloze slachtoffers. Langs de haven torent een fake vulkaan uit boven een replica van een Grieks–Romeins stadje; wat verderop rijden we langs iets wat van ver lijkt op de verboden stad in Peking. Bellewaerde voor volwassenen, met geld als inzet.
Uitchecken uit Macau en inschepen op de ferry (een soort turbojet of catamaran) verloopt heel vlot. Bij het buitenvaren uit de haven zien we langs de kade nog een namaak-Amsterdam, met gevels van herenhuizen en walletjes: crazy, en aandoenlijk.
Na deze laatste Disneylandervaring varen we plots op zee tussen onbewoonde eilandjes, en dan ineens is daar die verbluffende skyline van final destination: Hong Kong. Bestaan er mooiere manieren om deze haast mythische stad binnen te komen? Onder een staalblauwe lucht varen we Victoria Harbour binnen—een machtig en tegelijk klein gevoel, bij de aanblik van de impressionante sky scrapers.
De metro op naar Mong Kok, in het hart van Kowloon, en even later staan we op straat, temidden van een vochtige warmte en een krioelende mensenmassa. Het kost ons amper een paar honderd meter (of beter: yards, want deze stad ademt zijn Britse koloniale verleden nog uit) om aan te voelen dat Macau (al een pak westerser dan China zelf) slechts een opstapje was naar de nieuwe wereld van Hong Kong. Alles is hier anders dan in China: Aziatisch pur sang en toch veel westerser, schone straten, geen vieze geurtjes, overal Engels naast Chinees, herkenbare winkels en zowaar welgemanierde mensen! Tot op heden nog geen rochel of boer bespeurd, wat in China manifest onmogelijk is. Het is er druk, maar niet claustrofobisch: met een merkwaardige en haast vertrouwd aanvoelende soepelheid beweegt deze miljoenenstad zich voort.
Wij nemen onze intrek op de 18e verdieping van een meer dan behoorlijk hotel (soms mag het—zoals bij de beenhouwer—al eens wat meer zijn), met net boven ons op de 19e verdieping het openluchtzwembad. We kunnen daarmee leven.

Pieter

Onze-route-2 P8103066 P8103076 P8103087 P8103090 P8113110
See the full gallery on Posterous

Permalink | Leave a comment  »

]]> http://files.posterous.com/user_profile_pics/625566/n1137061953_121194_3790.jpg http://posterous.com/users/3znipkFJM Pieter Schepens Pieter & Windy Pieter Schepens Mon, 09 Aug 2010 20:54:35 -0700 China, Portugal of Venetië? http://china40dagen.posterous.com/china-portugal-of-venetie http://china40dagen.posterous.com/china-portugal-of-venetie Ook al waren de bedjes in de nachtbus naar Zhuhai op Chinese maat gemaakt, slechts lichtjes uitgeschud stonden we 's ochtends aan de grens. Het schiereiland Macau is tegelijkertijd een deel van China en een entiteit op zichzelf—in de verte vergelijkbaar met Monaco in Frankrijk. De gevolgen daarvan voor ons: immigratie aan de grens (China verlaten, visum afstempelen, papieren invullen, Macau binnenstappen), een nieuwe munt (Macause dollar), geen Chinese firewall meer (en dus terug toegang tot een normaal en onbeperkt internet). Onmiddellijk valt de nieuwe tweetaligheid op: overal flankeert het Portugees het Chinees. Ook Engels blijkt hier in een meer aanvaardbare versie gekend en gebruikt te worden. Keerzijde: gedaan met de spotgoedkope Chineze prijzen.
Als je op voorhand overal een resort-achtige, oud-Portugese koloniale sfeer verwacht, met Fadomuziek tussen de palmbomen en de geur van gebakken sardienen, kom je licht bedrogen uit: het eerste wat opvalt is de mix van bekende aftandse Aziatische straatbeelden met een Zuid-Europese invloed. Hoe verder je doordringt op het schiereiland, hoe meer je botst op het Portugese verleden van Macau: gezellige pleintjes, geplaveid in zwart-wit, kerkjes en een kathedraal in zuiderse kleuren, hier en daar wat moorse invloeden (uit de tijd dat Portugal ook een stevige voet aan de grond had in India en andere delen van Zuidoost-Azië). Om het geheel af te maken bekronen we met heerlijke Portugese eiertaartjes, onder het goedkeurend oog van nog maar eens een Boeddha, in kleurrijke wierook gehuld.
Nog een andere dimensie van Macau openbaart zich pas in haar volle glorie wanneer de avond valt. De monumentale gebouwen hadden onze aandacht wel al getroffen, maar pas wanneer de lichtreclames oplichten, spat de glamour je compleet in de ogen. Als in een Aziatisch Las Vegas stappen we langs fel verlichte waanzinnige gebouwen, en even later lopen we door speelzalen (helaas: foto's verboden) die de sfeer van de eerste Bondfilms uitademen. Aan de monumentale toog kiezen we na enige twijfel toch de Stella boven de Dry Martini en worden we vergast op een dansoptreden van bijzonder schaars geklede dames, die zonder de grens van het fatsoen te overschrijden hun stiel meer dan behoorlijk kennen. Nergens heeft het volledige complex iets van vergane glorie: alles straalt klasse uit, en een dagelijks gegarandeerde omzet.
Ten Zuiden van het schiereiland verbinden drie monumentale bruggen een eiland met Macau. Op de bus horen we tussen het Chinese gekwetter de ronde klanken van het zacht soezende Portugees. Aan de zuidpunt zoeken we verkoeling aan een strand met zwart vulkanisch zand. Chinezen zijn er amper te vinden, en als je ze er aantreft zijn het de mannen en kinderen die het water in duiken, terwijl de vrouw met opgetrokken jeans of kleedje aan de rand van de baren kiekjes maakt—de zonne-angst, herinner je je nog? Verder zijn we er bijna alleen, op drie westerse jongedames na, nog schaarser gekleed dan de casinodanseressen. Ze laten er de zon maximaal inwerken op hun frêle lijven (ons vermoeden is eigenlijk dat zij gewoonweg die danseressen zíjn)—scherp contrast met de schuwe Chinese dames.
Centraal op het eiland duiken we terug de wereld van het gemaakte vermaak binnen. Het nagelnieuwe complex "City of Dreams" biedt de perfecte shoppingervaring, tussen watervalmuren, een Bubblecinema (grootste 3D-projectie ter wereld) en hostessen die ervoor zorgen dat je nooit langer dan 30 seconden met een vraag verveeld zit. Maar aan de overkant van de straat vind je pas echt het übervoorbeeld van kitsch: The Venetian. De naam vertelt genoeg: een nagebouwd Venetië herbergt een reusachtige casinocomplex, compleet met San Marcoplein, Rialtobrug, Gran Canal, enz… Waanzin. Om de drie minuten voeren autocars volle ladingen klanten af en aan naar het Grand Hotel, de speelzalen en de shopping streets van dit consumptieparadijs. Binnenin brengt een gouden gang je naar een glamoureuze centrale hall, waar je doorgesluisd wordt naar de bevrediging van meer behoeften dan je lief zijn. Het shoppinggedeelte bevat luxeshops (met voor het eerst eens de échte merken i.p.v. de namaak), indoor pleinen en kanalen met gondeliers, Italiaanse zangers, Venetiaanse gevels—het summum van het maakbare geluk op een dienblaadje. Bijzonder bevreemdend allemaal, en hoogst amusant.

Pieter

P8082904 P8082856 P8082841 P8082871 P8082872 P8082876 P8082882 P8082888 P8082901 P8082903 P8082906 P8082916 P8082922 P8082946 P8082949 P8082951 P8092973 P8092987 P8092998 P8093003 P8093010 P8093013 P8093020 P8093024 P8093026 P8093039 P8093040 P8093057
See the full gallery on Posterous

Permalink | Leave a comment  »

]]> http://files.posterous.com/user_profile_pics/625566/n1137061953_121194_3790.jpg http://posterous.com/users/3znipkFJM Pieter Schepens Pieter & Windy Pieter Schepens Sat, 07 Aug 2010 07:32:18 -0700 Moon Hill, Water Caves en aalscholvervissen http://china40dagen.posterous.com/moon-hill-water-caves-en-aalscholvervissen http://china40dagen.posterous.com/moon-hill-water-caves-en-aalscholvervissen Mocht je het nog niet doorhebben: het is fijn toeven in en rond Yangshuo. Voor we nogmaals de buiten op trekken, lopen we nog even langs op de lokale overdekte markt—benieuwd of we de hond, rat ("bamboerat", meerbepaald) en slang van op de menu's zouden te zien krijgen. Frigo's en ijs zoek je er tevergeefs, maar hopen opgestapelde bekende en onbekende fruit- en groentesoorten flankeren er nét wel en nét niet geslachte diersoorten. Je kiest er als klant je kippetje, vis, schaaldier, slang of konijn uit uit de juiste kooi of emmer, en enkele slacht- en schoonmaakbewegingen later heb je je vlees mee, levendevers—niet voor gevoelige kijkers.
Chinezen geven objecten uit de natuur (een steen, een rotspartij, een boom, een berg) graag tot de verbeelding sprekende namen. Zo wordt een heuvel al snel "Moon Hill" genoemd. Vanop die maanheuvel overschouwen we nogmaals de prachtige streek. Terug beneden durven we het aan een alom geafficheerde must te gaan bezoeken: de zgn. "Water Caves": grotten met o.a. modderbaden en warmwaterbronnen. Op alle posters en folders wordt er gewaarschuwd dat er ook "valse" watergrotten zijn, waar je als toerist voor hetzelfde geld heel wat minder krijgt. Heel de reclamecampagne, incl. aandoenlijk gephotoshopte bootjes die op onnatuurlijk blauw water de grot binnenvaren, wekt een verwachtingspatroon naar iets professioneels. Een gammele rammelbak die ons naar de entree transporteerde, reed heel dat verwachtingspatroon in één rit naar de vaantjes. Wat er nog van restte werd door de ingangspoort (ongeveer alsof je langs de hof van een boer zijn schuur zou binnentreden) compleet met de grond gelijk gemaakt. Very professional indeed.
De grot zelf maakte die indruk ruimschoots goed: een lange uitgestrekte reeks zalen en gangen, met loopbruggetjes en eenvoudige elektrische verlichting, prachtige stalactieten en stalagmieten, colonnes, tot de verbeelding sprekende rotsformaties, … Tijdens de tocht werden we vergezeld door een groep Chinese toeristen. De gids gaf zijn uitleg in het Chinees en het Engels. Net als bij vorige gidsbeurten op andere plekken, trof ons weer de voor ons zeer ongewone manier van gidsen: i.p.v. uitleg achter en over de dingen—in dit geval: wat geologie, wat informatie over hoe de grotten ontstaan zijn, wat toelichting bij de bijzondere natuurlijke fenomenen die we onder ogen kregen, krijg je een puur oppervlakkige beschrijving van wat je zelf kan zien, hier en daar aangevuld met compleet belachelijke vergelijkingen tussen de vorm van een rots en iets uit de werkelijkheid. Enkele voorbeelden: hier zie je een grote rots; deze rotsen lijken op de vleugels van een vlinder; daar zie je precies een zittende Boeddha; hier komt water uit de grond; en zo gaat het tot in den treure door. Dat het niet aan het gebrekkige Engels ligt, weten we wel zeker: ook gidsen bedreven in de Engels taal blijven constant op de oppervlakte, en wanneer je tempels, musea of sites bezoekt waar je grote tweetalige pancartes ziet met uitleg over een gebouw of beeld, zegt de tekst nooit iets meer dan wat je zelf ook kan zien (genre: hier zie je een Boeddha, met aan zijn linkerkant nog een Boeddha, terwijl aan zijn rechterzijde ook een Boeddha zit).
Om ons grotbezoek te besluiten past het nog iets te vermelden over de groep Chinese toeristen die ons omringde en de andere groepen die ons pad kruisten. In de grot sigaretten opsteken, om het luidst roepen (leuke echo's in zo'n grot), zingen, luid praten, de stomste poses aannemen, alles aanraken en het wereldrecord foto's nemen proberen verbreken: werkelijk alles wat wij als westerling zouden nalaten te doen in zo'n wonderlijke omgeving, doen zij om het hardst. Wij voelden dat de grot ons aanmaande te fluisteren, vol ontzag de eeuwenoude grillige vormen met respect te behandelen. Zij walsten er als een kleuterkudde doorheen. Groot was de verlossing toen we ze achter ons lieten, en zeker een halfuur lang alleen, samen met twee Fransen, door de stille gangen wandelden.
's Avonds gingen we in het halve duister het meer op, om te zien hoe vissers hun getrainde aalscholvers gebruiken om vis te vangen. Rond hun hals is een touwtje geknoopt, dat hen belet de vis door te slikken: wanneer de visser dit merkt trekt hij hen op de boot en haalt de vis uit hun bek. Na de vangst wordt het halsbandje losser gemaakt en mogen de jagers hun trek stillen—een vreemde maar fascinerende samenwerking tussen mens en dier.
We hadden nog Chinese kooklessen kunnen volgen, gaan raften of de streek nog wat verder verkennen, maar de laatste week van ons Chinees avontuur gaat in. Straks nemen we de nachtbus naar Zhuhai, aan de zuidkust. Daar stappen we morgenvroeg het mainland uit en lopen we het schiereiland Macau binnen, een oud-Portugese kolonie en nu het Las Vegas van het oosten.

Pieter

--
This message has been scanned for viruses and
dangerous content by MailScanner, and is
believed to be clean.

P8062616 P8062589 P8062594 P8062601 P8062604 P8062606 P8062668 P8062671 P8062679 P8062694 P8062700 P8062705 P8062708 P8062710 P8062739 P8062753 P8062777
See the full gallery on Posterous

Permalink | Leave a comment  »

]]> http://files.posterous.com/user_profile_pics/625566/n1137061953_121194_3790.jpg http://posterous.com/users/3znipkFJM Pieter Schepens Pieter & Windy Pieter Schepens Thu, 05 Aug 2010 05:30:23 -0700 Tussen karstrotsen op de Li-rivier http://china40dagen.posterous.com/tussen-karstrotsen-op-de-li-rivier http://china40dagen.posterous.com/tussen-karstrotsen-op-de-li-rivier Yangshuo langs de Li-rivier, anderhalf uur ten zuiden van Guilin: smelten kan je hier op twee manieren—van de tropische hitte, en van de buitenaardse schoonheid van de omgeving. Zeggen dat je naar Yangshuo gaat, ontlokt menig Chinees enthousiaste en licht jaloerse reacties. Op de bankbriefjes van 20 yuan prijkt het unieke en betoverende landschap. Alsof je in een groene, vruchtbare vlakte, waarin ondiepe, brede rivieren rustig meanderen, reusachtige keien half in de grond zou duwen—zoals je dat in het zand op het strand doet, zo rijzen hier gracieuze rotspartijen en heuvels op. Als imposante monolieten staan ze solo her en der verspreid, met rondom zich het vlakke groen en de rivier. Samen creëren ze een decor van aan de einder steeds vager wordende kegels. Het beste kan je dit wonderlijke landschap appreciëren door er op een bootje, liefst een traag dobberend bamboevlot, doorheen te varen.
Geen wonder dus dat Yangshuo volk trekt, met hopen: het centrum bestaat uit een verkeersvrije straat met toeristenwinkels (die variaties op het thema "brol" aan de man trachten te brengen), cafés en restaurants. Er is zowaar een Frans restaurant—het zelfgebrouwen bier is er lekker en de escargots vallen er ook niet tegen. Afdoende middel tegen de hitte: op de kade zitten, af en toe eens dobberen en de terrassen sponsoren. Even buiten de stad is het contrast met de toeristendrukte groot: je bent er onmiddellijk alleen tussen de wondermooie natuur. Op de boot en met de fiets doorkruisen we de omgeving, tussen de waterbuffels en de rijstboeren, onder de verschroeiende zon. Af en toe moeten we gewoon het water in, zo heet is het.  De omgeving noopt tot een traag ritme, dat we ons zonder tegenpruttelen laten welgevallen.

Pieter

P8042437 P8032341 P8042357 P8042375 P8042381 P8042388 P8042410 P8042433 P8042455 P8042471 P8052472 P8052490 P8052494 P8052497 P8052499 P8052514 P8052520 P8052529 P8052558 P8052559 P8052571 P8052574 P8052584
See the full gallery on Posterous

Permalink | Leave a comment  »

]]> http://files.posterous.com/user_profile_pics/625566/n1137061953_121194_3790.jpg http://posterous.com/users/3znipkFJM Pieter Schepens Pieter & Windy Pieter Schepens Tue, 03 Aug 2010 09:10:58 -0700 Wind- en regenbruggen http://china40dagen.posterous.com/wind-en-regenbruggen http://china40dagen.posterous.com/wind-en-regenbruggen Verder doordringen in het binnenland van China betekent: steeds minder stad, steeds minder industrie, steeds minder Han-invloed. Na de rijstterrassen van Ping'an en Longi kronkelen we langs bergwegen en door valleien verder het noorden van Guanxi in. De kleine stadjes waar we van bus wisselen blijven die typische chaotische heksenketel die zo eigen is aan een Aziatische stad, maar daarbuiten is het groen, rust en rijst. De plaats van bestemming is Chengyang: een groep Dong-dorpen die nog relatief onaangetast zijn door toerisme en het leven in de 21e eeuw. Houten huizen, traditionele klederdracht, waterraderen in de rivier, amper auto's: het lijkt er alsof de tijd heeft stil gestaan. Vaak hoor je tegen de achtergrond van sjirpende insecten en het klotsen van de rivier niet veel meer dan het gonzen van de pedalen van de rijstoogstmachines (de boeren bedienen de houten "rijst-dorsers" met de voet, als een oude naaimachine) en het kletteren van de rijstkorrels tegen de houten wanden van de bak. Her en der in het dorp ligt de pas geoogste rijst te drogen.
Om de rivieren die rond en door de dorpen stromen over te steken, bouwen de Dong-mensen al sinds oudsher zgn. wind- en regenbruggen: houten bruggen over het water, voorzien van een dak, paviljoenen en muurtjes met banken. In deze broeierig hete zomerdagen bieden ze verkoeling en vervullen ze de functie van afspraakplaats: er wordt loom gekaart, kinderen hangen er rond, oudjes staren er vanuit de schaduw in de verte. In het centrum van de dorpen staat ook steeds een drumtoren: de senioren komen er samen om naar de drops-tv te kijken en de leden van de plaatselijke folkloregroep hebben er hun instrumenten staan. Op een pleintje maken we een optreden mee van Dong-dansers en -danseressen. Tijdens de vertoning krijgen we slangewijn te drinken. Aan de rand van de dorpen zien we hoe de mensen van de rivier afhankelijk zijn: ze doen er de was, wassen hun haar, spoelen hun groenten. Aan de oever staan bananenplanten. Vlinders zo groot als handpalmen vliegen rond. De natuur toont zich hier van een heel weelderige kant.
Terugkeren naar de stad zal voor een groot contrast zorgen. Vóór we dat doen, trekken we eerst naar het zuiden van de provincie, waar een betoverend karstlandschap ons opwacht.

Pieter

P8012146 P8012048 P8012082 P8012100 P8012120 P8012124 P8012138 P8012142 P8012145 P8022158 P8022159 P8022175 P8022188 P8022189 P8022191 P8022200 P8022212 P8022260 P8022267 P8022272 P8022284 P8022295 P8022299 P8022303 P8022310 P8022312 P8022314 P8022316
See the full gallery on Posterous

Permalink | Leave a comment  »

]]> http://files.posterous.com/user_profile_pics/625566/n1137061953_121194_3790.jpg http://posterous.com/users/3znipkFJM Pieter Schepens Pieter & Windy Pieter Schepens Sun, 01 Aug 2010 06:12:29 -0700 Het verhaal van Mister He, of de missie in China http://china40dagen.posterous.com/het-verhaal-van-mister-he-of-de-missie-in-chi http://china40dagen.posterous.com/het-verhaal-van-mister-he-of-de-missie-in-chi
P7251475

Een week geleden vond een bijzondere ontmoeting plaats—het sluitstuk van de He-missie. Het uit de doeken doen van wie of wat die He precies is, laat ik graag over aan gastschrijver Jean-Marie Schepens, naast (ex-)dorpsgenoot (beiden maakten we Gavere, prinsdom aan de Schelde, reeds meermaals onveilig) en oud-collega tevens patroon van de missie.
Ik laat Jean-Marie even aan het woord:

Een missie voor Pieter in China

Als ik weet heb van een naar China reizende vriend met zin voor avontuur én sociaal contact, bloeit mijn Chinese ‘friendship tree’ – zoals zij het graag bloemrijk uitdrukken – en moet ik die marcopolo’s een missie meegeven (wat mij betreft steeds een leuk gegeven op reis: een subdoeletje). Die luidt: probeer mister He Li-Yi te bezoeken in Dali of Shangbodian en doe hem mijn warmste groeten, omhels hem. Wie is mr He?

Hij is een gepensioneerde Chinese leraar Engels uit Kunming (en Dali) die door Mao’s Culturele Revolutie als verrader werd bestempeld en uit zijn milieu werd gedeporteerd om werkkampen te doen zoals bomen rooien voor de aanleg van een dam, buffels hoeden, olie uit perzikpitten winnen of vernederende taken zoals de publieke toiletten leegmaken en daarmee de rijstvelden bemesten. In 1985 onder Deng Xiao Ping werd mr He gerehabiliteerd als leraar Engels, maar dat laatste was zo geoxydeerd dat via het leraarsmagazine Practical English Teaching (PET) contact zocht ‘om zijn Engels te oefenen’. Zo correspondeerden wij met elkaar en elkaars klassen Engels, van 1985 tot 1996, het jaar waarin de familie Defraeye ons uitnodigde naar Shanghai en we daaraan een excursie van 2.000 km verder koppelden naar de provincie Yunnan. De ontmoeting met mr He was uniek: hij had midden de drukste straat van Dali een enorm bord opgesteld: Welcome to the Schepens Family! Hij runde toen on the side zijn Mr China’s Son Cultural Exchange Bridge Café (cf. Lonely Planet van toen). Daar verkocht hij zijn in het Engels geschreven levensverhaal in boekvorm. Ik beloofde hem het te vertalen in het Nederlands. Dat geschiedde en ik kon het uitgeven bij Houtekiet (‘Zoon van China’) op voorwaarde dat mr He himself het boek kwam promoten in de media. Hij combineerde dat met een reis van gastcolleges aan Amerikaanse univs en gaf in België en Nederland interviews aan alle vooraanstaande kranten en tijdschriften. Hij hield ook een voordracht met dia’s aan de UGent én in ... De Gulzigen Bok in Vurste, waar 120 mensen waren en er slechts 60 binnen kunnen, vandaar onvervalste Chinese chaos. Mr He beleefde hier de time of his life (cf. foto’s bij Madeleine, in den Uilenspiegel etc.) Dat was in 2000 en sindsdien heb ik hem niet meer terug gezien. Hij is nu 80. Daarom wil ik hem altijd een dikke hug geven via een vriend. Dat was (o.a. ook Franklin Hermie’s) Pieters missie in China. Mr He heeft zich echter teruggetrokken in de bergen van Yunnan en schuwt contact wegens zijn ouderdom. Zijn zoon He Lu-Jiang nam de rol van gastheer over van mr He. Hij was één weg voor Pieter om China ‘van binnen uit’ te leren kennen. (Jean-Marie Schepens, die de blog van Pieter met dit oogmerk speciaal volgt)

Uiteraard pakten we deze koe bij de horens. Dat het wat voeten in de aarde gehad heeft om de juiste wijze van communiceren te vinden, zal wel begrijpelijk zijn, maar na heel wat e-mails en telefoontjes bleek onze gesprekspartner Lu-Jiang te zijn, de zoon van Mr. He. Tot onze grote spijt kon He himself niet afzakken naar Dali: de afstand is voor zijn hoge leeftijd te ver. Hem in zijn eigen Sangbodian bezoeken was volgens hem en Lu-Jiang geen optie—te ver, te afgelegen (te primitief?).
De tijden dat een westerse toerist aan zijn lot, en dus aan Chinese vrienden, overgelaten was om de streek te kunnen verkennen, zijn al lang achter de rug. En net als heel veel Chinezen heeft Lu-Jiang het ontzettend druk met zijn werk, als English teacher op de univ van Dali. Vandaar geen dagvullend programma, maar een gezellig theekransje in een zonnig park in de stad. In het gezelschap van zijn vijftienjarige zoon ("Hij moet erbij zijn om zijn Engels te oefenen; stel hem maar veel vragen!") hadden we het over Mister en mevrouw He (en over de tol van ouder worden), over de merkwaardige historie van het boek, over leven in China. Lu-Jiang prees de vooruitgang, maar betreurde de teloorgang van Chinese traditionele waarden. Soms zitten die in piepkleine dingen. Voor Chinezen benader je alles van groot naar klein, van het algemene naar het specifieke, van het universele naar het individuele. Neem bv. een adres: een Chinees zegt "China, Yunnan, Dali, Dali University, Mr. He Lu-Jiang". Wij doen het net omgekeerd. Ook met data en uren is het net zo: Chinezen zeggen "2010, juli, 31, 15u30". Typerend voor de veranderingen, aldus Lu-Jiang, is dat dergelijke systemen nu verwateren: je ziet in China nu ook westerse data en adressen, waardoor het niet meer duidelijk is wat precies bedoeld wordt. Een detail, maar het zegt veel over China en over Lu-Jiangs reserves t.o.v. van de invloed van het westen, dat hem klaarblijkelijk individualistischer overkomt.
De zoon van de zoon sprak met ons over zijn school: vijf volle dagen per week (geen halve woensdag) en véél huiswerk. Gevolg: heel veel scholieren slapen tijdens de les, op hun bank. Naast de reguliere lessen volgt zoonlief nog vier keer per week avondles: Engels, wiskunde en fysica. Eén kind, één kans op een toekomst, en die moet je waarmaken. Lu-Jiang sprak over zijn verantwoordelijkheid als vader over de toekomst van zijn enige kind—relativerend en er tegelijk toch scherp van bewust. De sprong was vlug gemaakt naar de éénkindpolitiek van China. Boeren op het platteland mogen meer kinderen hebben: als Lu-Jiang dus voor een bestaan in het rurale Sangbodian had gekozen, hadden hij en zijn vrouw niet zo hard hoeven hopen op een tweeling, een hoop gevoed door een tweelingvoorgeschiedenis in de familie …
Ook de religie van de Chinezen passeerde de revue: officieel zijn de Chinezen niet echt gelovig, maar in de praktijk belijden er velen het Boeddhisme. Daarnaast is het Christendom aan een opmars bezig en vind je ook hier en daar moslimgemeenschappen. Maar hoe dan ook blijft religie vandaag de dag voor de Chinees een persoonlijke zaak, die je in je hoofd of binnenskamers beleeft, met als gevolg: geen cijfers of gegevens over de algemene godsdienstige gesteldheid van het land.
Familie, maatschappij, verleden en toekomst: universele vraagstukken, op een andere manier benaderd in China dan in West-Europa, maar op een dieper niveau duiken toch steeds dezelfde vragen op. Het uitwisselen van deze gedachten en bedenkingen leerde ons China beter kennen van binnen uit. We wensen de familie He het allerbeste en hopen hen ooit eens een Belgische pint te kunnen aanbieden op een Gents plein. We nemen een pak groeten mee naar huis voor Jean-Marie en zijn familie.

Pieter

Permalink | Leave a comment  »

]]> http://files.posterous.com/user_profile_pics/625566/n1137061953_121194_3790.jpg http://posterous.com/users/3znipkFJM Pieter Schepens Pieter & Windy Pieter Schepens Sat, 31 Jul 2010 07:20:00 -0700 Kamer met zicht op rijst http://china40dagen.posterous.com/kamer-met-zicht-op-rijst http://china40dagen.posterous.com/kamer-met-zicht-op-rijst

Om in een andere wereld terecht te komen, hoef je niet altijd grote stappen te zetten. Amper twee uur noordwaarts van Guilin, voor China op een boogscheut afstand, rijden we de groene heuvels in waar de minderheden van de Yao, de Dhong en vooral de Zhuang wonen in hun houten huizen op de bergflanken. Elektriciteit en telefonie drongen er pas recent door. De streek is vooral bekend voor de indrukwekkende wijze waarop de mensen er al eeuwen aan een stuk de natuur naar hun hand zetten. Terras na terras veroveren ze stukjes landbouwgrond op het grillige reliëf. Ondanks deze menselijke ingrepen heeft het resultaat tegelijkertijd iets ongeschonden ongerepts én iets harmonieus bewerkts. Je kan niet anders dan zwaar onder de indruk zijn van het ritme van eindeloze rijstterrassen in al hun schakeringen van groen.
Om de dorpjes binnen te komen betaal je een entreeticket op de enige toegangsweg. Ons dorp heet Ping'an en bestaat volledig uit houten huizen, verbonden door weggetjes als trappen. Van echte straten kan je niet spreken—en dus ook: geen auto's, fietsen, verkeersborden. De tocht naar ons hotel, dat niet geheel ontoevallig bovenaan het dorp ligt, is dus een steile klim. Voor het gemak der toeristen en de portemonnee der dorpelingen staan bereidwillige dragers klaar: oude vrouwtjes met manden voor de bagage, duo's mannen met draagstoelen. Moreel dilemma: niet toegeven om je als rijke westerling deze vorm van slavernij te laten welgevallen, of de dorpelingen dat beetje geld toch gunnen.
Vanuit onze hotelkamer, ook volledig in hout opgetrokken, hebben we zicht op de glooiende terrassen: mooier hebben we nooit gelogeerd gezeten.
Ping'an heeft nog een verrassing in petto: de Zhuang-vrouwen knippen hun haar nooit en draaien het als een soort tulband sierlijk rond het hoofd. Als je in hun winkeltjes een souvenir koopt, zijn ze graag bereid hun elegante kapsel te ontrollen en hun fenomenale haardos te etaleren (zie foto's). Onze lokken steken er maar magertjes tegen af.

Pieter

P7301923 P7301810 P7301823 P7301824 P7301837 P7301855 P7301859 P7301860 P7301868 P7301869 P7301870 P7301882 P7301886 P7301899 P7301909 P7301917 P7301919 P7301926
See the full gallery on Posterous

Permalink | Leave a comment  »

]]> http://files.posterous.com/user_profile_pics/625566/n1137061953_121194_3790.jpg http://posterous.com/users/3znipkFJM Pieter Schepens Pieter & Windy Pieter Schepens Thu, 29 Jul 2010 07:34:00 -0700 Zijn er nog zekerheden? http://china40dagen.posterous.com/zijn-er-nog-zekerheden http://china40dagen.posterous.com/zijn-er-nog-zekerheden

Als je klein bent en opgroeit, bouw je beetje bij beetje zekerheden op, sommige op basis van eigen ondervinding (bv.: een bakker bakt of verkoopt brood; in een garage kan je met je auto terecht), andere door bij te leren over de wereld (bv.: een diamantair kan met diamanten overweg). Zo weet ik heel goed, ook al neem ik in België nooit een taxi: een taxichauffeur kent zijn stad. Je kunt je voorstellen dat het wat onwennig voelt wanneer dergelijke zekerheden wegvallen—als poten die vanonder je stoel worden weggehaald. De noedelventer verkoopt wel noedels en de straatveger veegt rommel bijeen, maar de taxichauffeur? Neen, die kent het meest elementaire van zijn job, zijn raison d'être, niet: de weg! Vol onbegrip wat primitieve geluiden uitstoten bij het zien van een kaart (met Chinese straatnamen) en een adreskaartje (in het Chinees), in een relatief klein stadje, dat kan nog net, maar die weg ook kennen? Dat is pas de kleine minderheid gegund. Ik ben tot zeer veel tolerantie en begrip voor cultuurverschillen bereid, maar dat gaat er eenvoudigweg niet in. In dergelijke situaties is me ook duidelijk geworden dat het Nederlands, vooral dan in zijn Baaigemse variant, een prima uitlaatklep is.

Vandaag verkenden we Guilin, topvakantiebestemming in de provincie Guangxi. Guilin zelf is niet bijzonder veel soeps, maar velen gebruiken het als uitgangspunt voor een tocht op de Li-rivier, tussen de magische karstrotsen richting Yangshuo. Voor ons hoeft het niet onmiddellijk zo'n vaart te nemen. Guilin vormt ons startpunt om eerst noordwaarts de rijstterrassen en enkele dorpen van minderheden te bezoeken. Pas daarna schuiven we zuidwaarts de Li-rivier op: de magie moet dus nog even wachten. In een vochtige warmte (iets meer dan 30°) beklommen we zo'n solitaire karst-piek midden in de stad (met eronder een grotachtig gewelf met Boeddhaschrijn), liepen we langs meertjes en pagodes en zochten we verkoeling bij de plaatselijke Japanner (instant sashimi-liefde als gevolg). Morgen naar de rijstterrassen: ik zet mijn hoop voornamelijk op het laatste gedeelte van dat woord.

Pieter

P7291742 P7291739 P7291733 P7291735 P7291767 P7291759 P7291776_2 P7291783
See the full gallery on Posterous

Permalink | Leave a comment  »

]]> http://files.posterous.com/user_profile_pics/625566/n1137061953_121194_3790.jpg http://posterous.com/users/3znipkFJM Pieter Schepens Pieter & Windy Pieter Schepens Wed, 28 Jul 2010 06:31:15 -0700 Onze route tot nu: een overzicht http://china40dagen.posterous.com/onze-route-tot-nu-een-overzicht http://china40dagen.posterous.com/onze-route-tot-nu-een-overzicht
Beijing: Beihai park, de Verboden Stad, het Tiananmenplein, de Tempel van de Hemel, het Zomerpaleis, Hutongs en Birds Nest
Datong: hangend klooster, Longmen grotten
Pingyao: het stadje en de stadsmuren
Xi’an: het Terracottaleger, stadsmuur, moskee en Moslimwijk
Lijiang: het stadje, Baisha, het Wenhai-meer en Shuhe
Dali: de drie pagodes, de wolkenroute in de Cang Shan-bergen en fietsen langs het Erhai-meer
Kunming: het Stenen Woud in Shilin, het stadscentrum en de markt
Guilin

Windy

Onze-route

Permalink | Leave a comment  »

]]> http://files.posterous.com/user_profile_pics/625566/n1137061953_121194_3790.jpg http://posterous.com/users/3znipkFJM Pieter Schepens Pieter & Windy Pieter Schepens Tue, 27 Jul 2010 07:01:56 -0700 Door de bergen naar het stenen woud http://china40dagen.posterous.com/door-de-bergen-naar-het-stenen-woud http://china40dagen.posterous.com/door-de-bergen-naar-het-stenen-woud Laatste pitstop in Yunnan: de provinciehoofdstad Kunming. In Dali vernemen we dat de autosnelweg zuidwaarts onderbroken is door werkzaamheden: we kiezen dus een express-bus die voor dat deel van de route de weg door de bergen neemt. Wat volgt zijn adembenemende uren over een weg vol slijk en putten, langs een landschap dat beetje bij beetje transformeert: bergflanken opgebouwd uit opgestapelde schijfjes land, uiterst dunne, ranke bomen, groen en bruin dat je herkent uit Vietnamfilms. De voorgrond van al dat schoons is een constante in zuiderse en minder ontwikkelde landen: afgebladderde huizen, krotten, golfplaten, uitgerafelde plastic zeilen. Daartussen mensen in de verre achtergrond die op hun velden werken, mensen op de voorgrond die tussen het vuil de eindjes aan elkaar proberen knopen—de aanblik van armoede, in China niet anders dan elders. Na een plas- en lunchstop die een frontale aanval op de zintuigen vormt (een grauwe, afgeleefde plek waar alles door en door vuil en smerig is), rijden we even later Kunming binnen.
De stad heeft het imago om naar Chinese normen zuiders en relaxt te zijn. En jawel: die sfeer is voelbaar wanneer je over de pleinen, onder bomen langs de grote buildings en tussen de stalletjes wandelt. Ons hoofddoel: de stad verkennen voor we Yunnan de rug toe keren en één grote uitstap plannen: het stenen woud van Shilin. Boven Lijiang hadden we de zgn. Kloof van de Tijgersprong aan ons laten voorbijgaan (al zodanig veel bergen en kloven in Europa doorkruist dat die tijger al héél erg vroeg had mogen opstaan, én de bergen en het weer kennende had ik er geen goed oog in dat alles daar wel veilig zou zijn), dus trekken we resoluut de kaart van de natuur. Aardrijkskundigen en geologen zullen wellicht kunnen uit de doeken doen waarom het karstlandschap van Shilin er zo buitenaards vreemd uitziet, wij konden enkel vol verwondering kijken naar het uitgestrekt landschap van puntige en grillige rotsformaties. Indrukwekkend, zó klaar voor filmscènes in de betere fantastische film. Vandaag mogen we ondertussen ook boekstaven als de dag waarop we meest gefotografeerd en gefilmd zijn—je vroeg je op den duur af wie of wat er nu eigenlijk de attractie was. De zonne-angst bij de Chinese dames nam ook ongekende vormen aan: valse mouwen (van elleboog tot pols), handschoenen, jasjes omgekeerd aangedaan (met de rug vooraan), sjaals voor het gelaat, en uiteraard: de paraplu, rots in de branding, baken der vooruitgang, houvast in donkere tijden.
Ondertussen is hier in Kunming een wolkbreukje losgebarsten om u tegen te zeggen. Morgen gaan we nog naar de markt en na de middag vliegen we weg naar Guilin.

Pieter

P7271667 P7271532 P7271541 P7271545 P7271557 P7271571 P7271587 P7271603 P7271607 P7271610 P7271611 P7271622 P7271628 P7271636 P7271650 P7271653 P7271657 P7271659 P7271671 P7271673 P7271675 P7271678 P7271686
See the full gallery on Posterous

Permalink | Leave a comment  »

]]> http://files.posterous.com/user_profile_pics/625566/n1137061953_121194_3790.jpg http://posterous.com/users/3znipkFJM Pieter Schepens Pieter & Windy Pieter Schepens Mon, 26 Jul 2010 07:25:06 -0700 Dali, tussen berg en meer http://china40dagen.posterous.com/dali-tussen-berg-en-meer http://china40dagen.posterous.com/dali-tussen-berg-en-meer Onze dagen in Yunnan zijn geteld: de tocht zuidwaarts—van bergen richting jungle–heeft ons ondertussen van Lijiang in Dali gebracht. Het oude stadje schurkt zich tegen een 4000m hoge groene bergwand aan en krijgt aan de andere kant gezelschap van een oorvormig meer. Net als in Lijiang stromen kanaaltjes aan de rand van de straten: op de trottoirs zitten mensen groenten te wassen in het passerende water, planten groeien weelderig langs de weg, stapstenen leiden je veilig naar de overkant. De bergzon houdt ons gezelschap op een tocht naar de drie pagode's—een wonder dat die in een door aardbevingen geteisterd gebied nog rechtstaan. Achter dat trio drakenafweerders (daarvoor zouden ze o.a. gediend hebben, met succes, naar verluidt) bevindt zich een enorm tempelcomplex dat de bergflank oploopt. Chinezen komen er offeren en bidden voor Boeddha.
Via reusachtige kabelbanen worden we de bergen in getakeld, om boven op een bergpad van 11km naar nog een tempel te wandelen. Ze weten hun heilige plekjes wel te kiezen: watervallen, steile trappen tussen het groen, adembenemende zichten. Het meer zien we in de verte lonken. Met de fiets doorkruisen we de rijstvelden aan de oevers, waar de boeren, behorend tot de Bai-minderheid, op manuele wijze grote versies bewerken van onze moestuinen. Naast rijst kweken ze allerlei groenten, maar alles wordt met de hand geplant, gewied, geteeld, getransporteerd. Van ver zie je de strooien hoeden, de draagstokken en de heel felle kleuren (vooral een soort fluoroze, turkoois en ultramarijn) die de Bai-vrouwen dragen.
Diezelfde groenten zien we 's avonds op straat uitgestald voor de restaurants, naast levende krabben, kreeftjes, vissen en insekten. Aanwijzen, afwachten, en het diner is klaar. Wie nog in Dali verzeild geraakt, één adres: The Good Panda. Fantastische keuken, sympathieke baas, zeerrrr betaalbaar. Gebakken asperges met lelie (zo stond het er toch), gestoomde pikante vis in een onbekend maar zeer lekker sausje, pikante aardappeltjes, zoetzuur varkensvlees en gebakken rijst met groenten, Dali-bier en thee: voor een kleine €10 kan je niet sukkelen. En dit is geen uitzondering: het eten bevalt ons uitermate en kost bijna niets. In een niet nader te noemen café-restaurant zagen we wel een muis de trapleuning op lopen—misschien een siberische hamster volgens de uitbater. Volgens Boeddha, de zijnen en een karrenvracht Chinezen dienen alle levende wezens, dieren en insekten incluis, beschermd te worden: een mooie gedachte, want we vormen allemaal één universum. Alleen jammer en wraakroepend inconsequent dat de modale Chinees het beschermen van zijn medewezens niet echt behartigt. In een nationaal park gooien de kleine ukjes hun lege zakjes chips liefst lekker de groene berm in, onder goedkeurend oog van de ouders. Overal vegen straatvegers de continue stroom afval op: een zielig zicht. Al even belastend voor het milieu is de zwarte rook die de grote voertuigen uitbraken: ofwel bestaat er geen automobielkeuring, ofwel is die een formaliteit. Over het verkeer gesproken: de chauffeurs zijn hier stukken beter dan de bejaarde rijstijl in Beijing, maar het principe blijft hetzelfde:  (1) je peutert je een weg doorheen de stroom, met als voorrangsregel: hoe groter, hoe meer kans op voorrang en (2) je toetert en claxonneert dat het een lieve lust is.
In Dali zelf is het gelukkig vredig en kalm. Vier dagen trokken we uit om rustig aan stad en streek te verkennen. Gelukkig hoefden we daarvoor enkel bij het aankomen de paraplu boven te halen. Van de Chinezen kan dat niet gezegd worden: je kan gek op iets zijn, je kan verknocht aan iets zijn en je kan er ook helemaal verslingerd aan zijn, maar Chinezen kunnen niet leven zonder paraplu (in stijl variërend tussen bleek-flets en lingerie-achtig). Regen? Paraplu. Zon? Paraplu. Twijfelachtig? Paraplu. Misschien heeft een of andere verlichte ooit beweerd dat het pad naar het geluk overschaduwd wordt? Konden ze net dat beetje beter Engels, we vroegen ze graag wat hen bezielt, maar er is weinig beginnen aan. Blootshoofds lopen wij eigenwijs verder, tussen de zwarte kopjes onder paraplu's door.

Pieter

P7231306 P7231308 P7231309 P7231347 P7231354 P7231357 P7231378 P7231381 P7241397 P7241423 P7241428 P7241458 P7241463 P7241464 P7241467 P7241471 P7251482 P7251485 P7251491 P7251493 P7251495 P7251501 P7251522
See the full gallery on Posterous

Permalink | Leave a comment  »

]]> http://files.posterous.com/user_profile_pics/625566/n1137061953_121194_3790.jpg http://posterous.com/users/3znipkFJM Pieter Schepens Pieter & Windy Pieter Schepens Thu, 22 Jul 2010 02:42:53 -0700 Yunnan, land van kleuren en bergen http://china40dagen.posterous.com/yunnan-land-van-kleuren-en-bergen http://china40dagen.posterous.com/yunnan-land-van-kleuren-en-bergen In het Zuid-Westen van China vormt de provincie Yunnan de kleurrijke en verscheiden buur van Laos, Vietnam en Myanmar in het Zuiden en Tibet in het Noord-Westen. De Mekong slingert er doorheen jungle en rijstterrassen, terwijl je meer Noordwaarts almaar dichter in de buurt komt van het voorportaal van de Himalaya en het Tibetaans hoogplateau. Deze weelderige groene heuvels, begluurd door besneeuwde toppen, herbergen meer dan de helft van China's ongeveer vijftig etnische minderheden. Na onze avonturen in Beijing en de provincies Shanxi (Datong en Pingyao) en Shaanxi (Xian), vlogen we maandag Noord-Yunnan binnen, na uren vertraging in de luchthaven van Chengdu. Het weder was de boosdoener, maar of de oorzaak te zoeken viel in de omstandigheden bij het vertrek, onderweg of bij aankomst mag Buddha weten: het antwoord is steevast: "yes!", voorzien van een eeuwige glimlach.
Na dagen grijze vervuilde lucht zagen we opnieuw de heldere hemel, ook al zag die er dreigend uit door opgestapelde regenwolken. Suf door de lange reis/wachttijd en de hoogte (iets meer dan 2400m), brachten we de eerste uren in Lijiang eerder apathisch door. Pas de volgende dag kregen we zicht op de zaak: een pittoreske binnenstad met kasseien straatjes, kanalen, bruggetjes, lampionnen en houten huisjes. scherp is het contrast wanneer je die erfgoedzone verlaat en het moderne Lijiang betreedt: een onfraaie, typische, hedendaagse Chinese stad. En mooi kan je die niet bepaald noemen, maar ik hoef nog maar éven te denken aan de grijze straten van b.v. Gentbrugge en St. Amandsberg, de Stationsstraat in Asper of de betonnen dozen op de zeedijk om te beseffen hoe affreus de moderne Vlaamsche architectuur is; ook wij blinken niet uit in esthetisch verantwoord stads- of gemeente-ontwerp—niet de stijl is anders, het gaat om een ander soort gebrek aan stijl. Enfin, ik wijk weerom af.
Lijiang en omstreken wordt bewoond door de Naxi, een kleurrijke minderheid die er exotischer uitziet dan de Han-Chinezen, en ook: mooier. Hun huid is wat donkerder, de ogen een tikkeltje groter, hun trekken wat scherper. Van hun aangeprezen waren laten we het gedroogde yakvlees aan ons voorbijgaan; vooral hun borduur- en weefwerk spreken sterk aan: uiterst fijn, in intense kleuren, spotgoedkoop. Als onze reis hier eindigde, zat onze rugzak wellicht een stuk voller. Ook bekend is het verfijnde batikwerk, maar dat is niet zo aan mij besteed, o.m. omdat ik dat wellicht onwillekeurig associeer met onze geitenwol, biotoopkapsels, laagjeskledij en hondentroepgezelschap minnende, en kam en moderniteit afzwerende medemens.
Onder een stekende bergzon hobbelden we naar een bergmeer, waar tussen de geiten en varkens een fotosessie voor een past getrouwd stel aan de gang was—leuk contrast. Lijiang en het vlakbij gelegen Zhuhe staan bekend om hun romantische setting, vandaar de vele huwelijksreportages. En toegegeven: het is er wondermooi, vooral 's avonds, wanneer de brandende lampionnen en de kabbelende beekjes de terrassen doen gonzen van het volk. In menig restaurant speelt dan live-muziek: een stel knuffelrockmuzikanten dat westers aandoende melodieën produceert, allemaal even slecht en even druipend van doorleefde pathos. Wat vallen ze graag voor clichés, de Chinezen, vooral als je die op een plaatje kan vatten, voorzien van een occasioneel voorbijgaand koppel bleekgezichten.

Pieter

P7201092 P7191012 P7201023 P7201105 P7201116 P7201122 P7211137 P7211152 P7211155 P7211174 P7211199 P7211226 P7211229 P7211235 P7211251 P7211270 P7211280 P7211293
See the full gallery on Posterous

Permalink | Leave a comment  »

]]> http://files.posterous.com/user_profile_pics/625566/n1137061953_121194_3790.jpg http://posterous.com/users/3znipkFJM Pieter Schepens Pieter & Windy Pieter Schepens Sun, 18 Jul 2010 07:11:40 -0700 God bless Xi'an http://china40dagen.posterous.com/god-bless-xian http://china40dagen.posterous.com/god-bless-xian Toen de Chinese keizers ruim anderhalf millennium geleden vernamen dat er ver weg in de westelijke hoogvlakten een merkwaardig sterk ras paarden leefde, stuurden ze verkenners en kooplieden de woeste bergen van de Tien Shan over, die vandaag de westgrens van China vormen—aan de overkant ligt Kyrgyzstan. Deze handelsroute zou het prille begin vormen van een van de meest tot de verbeelding sprekende wegen aller tijden: de zijderoute. Deze ader verbond Rome en het Byzantijnse rijk in het westen met Xi'an in het uiterste oosten (uitspraaktip: de "x" spreek je uit als een lichte "sh"). Vandaag lopen wij rond in datzelfde Xi'an, en het is alsof je voelt dat dit een begin- of eindpunt is geweest voor de uitwisseling van waren en ideeën. Veruit charmantst is de moslimwijk: als een uitvergroot dorp vol straatrestaurants en stalletjes vormt die een oase in de binnenstad, waar kooplustigen zich kunnen tegoed doen aan de bazaarachtige straatjes en de meer spirituelen zich kunnen laven aan de dertiende-eeuwse moskee. Ik vond vooral de Chinees-Islamitische bouwkunst onverwacht mooi, de sfeer bijzonder gezellig en het eten verrassend en heerlijk. In een gemoedelijke luim serveerden dames met en zonder hoofddoek op bijzonder on-halal-se wijze de vreemdste gerechten: koude noedels met sesamsaus (smaakt een beetje als pindakaas), platte schijven brood met frisse vulling van gehakt en kruiden, gelei-achtige blokjes in pikante saus, kreeftjes in hete marinade en nog een berg onwesterse lekkernijen. Religie zoals ik die het liefst zie: esthetisch verantwoord en gewoon lekker—meer moet dat niet zijn.
Op bus #603 richting verplicht nummer "terracotta-leger" bevond ik me tussen 28 Amerikaanse jongens en meisjes van 12 à 14 jaar. De groep luisterde naar de naam "Teen Missions Camp China 2010". En ja hoor, alle ideeënvrijheid van Xi'an ten spijt was het van dat: een schoolvoorbeeld van fundamentalistische Amerikaanse Christenen (een tegenwoordig helaas haast pleonastische kwalificatie). Met stomme verbazing luister ik naar de gesprekken en discussies van deze kids, over hoe ze er zo ongelofelijk naar uitkijken om in de hemel hun helden te kunnen ontmoeten, grote Christenen die nu nog leven maar die ze nu niet kunnen ontmoeten omdat ze daar als gewone burger geen kans toe krijgen (denk: filmsterren, sportlui, …). Geen haar op hun arme hoofden dat eraan twijfelde dat dit toekomstbeeld geen rotsvastgebetoneerde werkelijkheid is. Ook hadden ze het over martelingen in de hel, over het vagevuur en over hoe onvoorstelbaar het is dat er mensen bestaan die geloven dat de Bijbel niet letterlijk moet genomen worden en dat wij en alle levende soorten niet ontworpen en uitgetekend zijn volgens Goddelijk plan (de intelligent-design-waanbeelden dus). Nou, er zat er zo eentje tussen hen, en hij had er enorm veel zin in om hen te vragen hoe het hen beviel, dat leven volgens de moraal van die brute, wrede, vrouwonvriendelijke, moordende en hooghartige Jahweh uit het oude testament. Wellicht heeft natuurlijke selectie er echter voor gezorgd dat instincten voor levensbehoud me weerhielden op te staan tegen deze blinde irrationaliteit. Er bestaat nog iets ergers dan fundamentalistische gelovigen: fundamentalistisch geïndoctrineerde kinderen. Zij hebben er immers niet voor gekozen, de arme drommels.
Dit terzijde, ik wijk af. Ruim een uur en een pleiade aan toeristenvallen later staan we oog in oog met honderden eeuwenoude soldaten: het beroemde terracotta-leger, grafgezellen en hiernamaals-ordetroepen van keizer Qin Shi Huang. Een verbluffend staaltje kunstenaarschap en hoogmoed, dat helaas veel aan luister moest inboeten door de übertoeristische setting. Zou je de meesterwerken van Van Gogh of Bacon diep tot je kunnen laten doordringen als je ze in een Bellewaerdebootje moest passeren, tussen joelende kijklustigen? Oké, ik overdrijf, maar je snapt het punt.
De avond valt over Xi'an. Vroeger kondigden een bel- en drumtoren (een tempeltoren met een grote klok en een met een soort trommel) rond 6u 's ochtends en 6u 's avonds het begin en het einde van de dag aan. Dergelijke torens staan nog in tal van Chinese steden toeristen te lokken. Wij sluiten af met een Tsing Tao, handig verpakt in hoeveelheden van 600ml. In de verre verte moeten de Gentse Feesten begonnen zijn.

Pieter

P7180917 P7160874 P7160880 P7170895 P7170897 P7170902 P7180978 P7180985 P7181007 P7181008 P7181010
See the full gallery on Posterous

Permalink | Leave a comment  »

]]> http://files.posterous.com/user_profile_pics/625566/n1137061953_121194_3790.jpg http://posterous.com/users/3znipkFJM Pieter Schepens Pieter & Windy Pieter Schepens Fri, 16 Jul 2010 04:25:45 -0700 Even terug in de tijd http://china40dagen.posterous.com/even-terug-in-de-tijd http://china40dagen.posterous.com/even-terug-in-de-tijd Gisteren bestond ons decor nog uit Datong, de stad die als een slang z'n oude huid afwerpt om als een Feniks te herrijzen. Vandaag lijken we twee eeuwen terug geprojecteerd, naar een stad die al lang opgehouden is met vervellen. Voor een Chinese film die zich in een historisch verleden afspeelt, kan je zonder veel moeite onmiddellijk hier terecht. Pingyao is de naam. Beeld je er een soort Aziatisch Brugge bij in, met nét iets minder toeristen (ook al zijn het er héél veel, als eendjes achter een schreeuwende tourgids met micro en vlagje), oosterse prullaria i.p.v. kant en goedkoper bier—véél goedkoper bier: minder dan een halve euro voor 600ml. En naast en tussen de toeristen wordt ook nog echt geleefd.
Pingyao is een van de weinig oude Chinese steden die z'n stadswallen volledig behouden heeft. Overdag mogen auto's die ommuurde kern niet binnen. Houtsnijwerk aan de gevels, rode lampionnen en de typische daken maken het plaatje af. Ondanks een licht gepensioneerd gevoel is het hier fijn toeven: relaxte sfeer, authentieke beelden en een fantastisch guest house. Op de foto's zie je de binnenplaats van onze verblijfplaats en ons keizerlijk vertrek (met enige verbeelding) met kamerbreed bed, zoals hier vroeger de gewoonte was.
Het blijft natuurlijk China: achter de schermen ligt de troep te dampen, het is overal afdingen en we blijven als westerse bleekgezichten een attractie op zich. "Hello!", "How do you do?", "Picture?": vreemd als je beseft op hoeveel aziatische reiskiekjes je al prijkt, hand in hand of schouder aan schouder als "buitenlandse vrienden".

Pieter

P7160867 P7150753 P7150754 P7150760 P7150776 P7160824 P7160859_2 P7160860_2 P7160869
See the full gallery on Posterous

Permalink | Leave a comment  »

]]> http://files.posterous.com/user_profile_pics/625566/n1137061953_121194_3790.jpg http://posterous.com/users/3znipkFJM Pieter Schepens Pieter & Windy Pieter Schepens Thu, 15 Jul 2010 06:36:30 -0700 De metamorfose van een stad (Boeddha zag dat het goed was) http://china40dagen.posterous.com/de-metamorfose-van-een-stad-boeddha-zag-dat-h http://china40dagen.posterous.com/de-metamorfose-van-een-stad-boeddha-zag-dat-h Datong, een provinciestadje van ongeveer 3 miljoen zielen, wordt algemeen omschreven als lelijk, smerig en vervuild door de steenkoolindustrie. Aan deze medaille zit echter een keerzijde van formaat: een op til staande totále transformatie. Neem dat gerust letterlijk: de stad wordt compleet heropgebouwd. De nieuwe indrukwekkende highway die de stad nadert, leidt onder drie achter elkaar opgestelde reusachteige ovalen heen: het begin van een prachtige brug, van mijlen ver te zien. De skyline toont tientallen buildings in opbouw, met daaruit oprijzend een veelvoud aan kranen, druk in de weer met de toekomst van de stad. De ruïnes van de imposante stadswallen worden opnieuw opgetrokken, compleet zoals ze twee eeuwen geleden waren, en de rivier die er omheen liep, wordt binnenkort omgeleid zodat hij opnieuw aan de voet van de wallen zal stromen. Wie binnen twee à drie jaar Datong bezoekt, zal een aantrekkelijke stad aantreffen, van waaruit je de historische sites in de buurt kan bezoeken.

Een eind buiten de stad ligt—of beter: hangt—the hanging monastery: een oud klooster dat als een zwaluwnest tegen een rotswand geplakt hangt. Drie religies of levensvisies werden er beoefend: Taoisme, Confucianisme, Boeddhisme. Aan de andere kant van de stad vind je de oudste Boeddhagrotten van China: een kilometerslange rij gaten in een wand van zandsteenrots, uitgehakt, versierd met duizenden Boeddhabeeldjes en bewoond door imposante Boeddhabeelden. Verbluffend, indrukwekkend, groots.

Terug in Datong bleven we nog wat plakken in de smerige stationsbuurt, waar ons hotel gelegen was—ideale uitvalsbasis voor toeristen en kakkerlakken. Een wandeling langs de straatstalletjes serveert je een pallet geuren (van koriander over rottende maaginhouden tot met anijs gemengde amoniakdampen). Ze kunnen verdraaid vettig en vuil overkomen, die volkse Chinezen, maar even later serveren ze je verrassend lekkere en verfijnde kost. Gewoon even niet letten op de slijmvlekken op de grond en de vuilnishopen langs de straat.

Pieter

P7140722 P7140627 P7140650_2 P7140654_2 P7140663 P7140671_2 P7140699 P7140713 P7140726
See the full gallery on Posterous

Permalink | Leave a comment  »

]]> http://files.posterous.com/user_profile_pics/625566/n1137061953_121194_3790.jpg http://posterous.com/users/3znipkFJM Pieter Schepens Pieter & Windy Pieter Schepens Thu, 15 Jul 2010 05:50:33 -0700 Op de Grote Muur, in nevel gehuld http://china40dagen.posterous.com/op-de-grote-muur-in-nevel-gehuld http://china40dagen.posterous.com/op-de-grote-muur-in-nevel-gehuld Het goede weer (minder drukkend warm, een licht buitje af en toe en alles gehuld in laag hangende wolken) blijft aanhouden tijdens de laatste dagen in Beijing. Van een heldere hemel is nergens sprake, achter de grijze dikke lucht vermoeden we de zon. Om te ontsnappen aan de obligate toeristenuitstapjes naar de uitgebate stukken van de Chinese Muur, booken we via ons hostel een eigen driver. Hij zal ons naar een plek op de muur brengen waar je naast gerestaureerde stukken ook nog de muur in zijn ware afgetakelde glorie te zien krijgt, en bovenal: waar je niet door tourbussen keurig afgeleverd wordt om pretparkgewijs te gaan rijtje schuiven, tot meerdere eer en glorie van de Chinese commercie. Ook voor het verplichte nummertje nadien, een bezoek aan een jade- en zijde-atelier, bedankten we: al genoeg kitsch gezien.
De rit naar Huang Hua, waar we de muur op konden, is ongeveer 60km lang: een dik uur om Beijing helemaal uit te geraken, dan nog een klein uurtje tot aan de muur. Over het verkeerssysteem kunnen we kort zijn: verkeersregels zijn voor de Chinezen slechts aanwijzingen, krijtlijnen voor interpretatie vatbaar. Spookrijden, oprijden op een afrit, de pas constant afsnijden en afgesneden worden: het is de normaalste zaak en niemand maakt er zich druk over. Chinezen zijn in dat opzicht bedreven chauffeurs: met slechts centimeters tussenruimte laveren ze gezapig tussen alles wat rijdt en stapt heen. Waar ze véél minder goed in zijn: het rijden op zich. Je hoort die motor smeken om een andere versnelling, maar neen hoor, puffend en schokkend kruipen ze op een drafje verder, als trage mieren.

Het bestijgen van de muur, op een roestig en wankel metalen laddertje, had iets magisch, als het betreden van gewijde grond. Eens op de muur voel je de geschiedenis, en bij elke stap die je zet besef je wat voor huzarenstuk deze onderneming geweest is. Een paar uur lang volgen we bovenop de muur de robuuste en ranke monumentale verdegingsmuur, van bolwerk tot bolwerk—elk op dubbele boogafstand van elkaar, zodat elke plek op de muur door de schutters in een wachttoren bereikbaar was. De laaghangende wolken belemmerden grotendeels de verre zichten op het lint dat zich door het landschap slingerde, maar het verleende tegelijk iets mysterieus en tijdloos aan onze beklimming, alsof je elk moment de Mongolen kon zien aankomen. En op de wachttorens leek het alsof er voorbij de laatste zichtbare trap enkel een gapende leegte wachtte.
Subliem slotakkoord voor de kennismaking met de hoofdstad. Hoofdstuk twee rijden we binnen met de trein, geliefkoosd transportmiddel voor de Chinezen als het om lange afstanden gaat. Ons traject: zes uur sporen naar Datong, in het zuid-westen van de hoofdstad.

Pieter

P7120579 P7130624
See the full gallery on Posterous

Permalink | Leave a comment  »

]]> http://files.posterous.com/user_profile_pics/625566/n1137061953_121194_3790.jpg http://posterous.com/users/3znipkFJM Pieter Schepens Pieter & Windy Pieter Schepens Mon, 12 Jul 2010 20:03:00 -0700 Met álle Chinezen http://china40dagen.posterous.com/met-alle-chinezen http://china40dagen.posterous.com/met-alle-chinezen Ze zijn met veel, en ze houden er op z'n zachtst gezegd andere gewoonten op na. Dat er op straat constant gerocheld wordt, probeer je er na een tijdje gewoon bij te nemen, maar dat je ze diezelfde praktijk zonder gène ook gewoon op restaurant ziet doen, dat is toch even slikken. Een en ander verhoogt je hygiënegevoel niet echt. Nog minder bevorderlijk daarvoor is een bezoek aan één van de ontelbare openbare toiletten. Het heeft even geduurd voor we het doorhadden, maar wanneer je 's avonds in en rond de Hutongs (smalle straatjes met opeengepakte kleine huisjes—het oude Beijing) mensen op straat hun tanden ziet poetsen en in grote getale de openbare toiletten ziet in en uitlopen, dan weet je: die hebben thuis geen badkamer.
Laten we nog even op dit elan verderdoen: baby's en peuters dragen geen pampers of luiers, maar hebben een soort open broekje: het onderste stuk tussen de benen ontbreekt gewoonweg. Óf de Chinese moeders kennen het bioritme van hun kind als geen ander, óf hun arm of schoot moeten het geregeld te verduren krijgen ... Dat belet hen echter niet om er meestal goedgemutst bij te lopen: vaak krijgen wij een enthousiast "hello!" of "Nihao" toegeroepen. Ook een opmerkelijk beeld: even rusten op straat, om een sigaret te roken, wachtend op de metro of midden op een plein? In hurkzit! 's Avonds zie je in de volkse straten de oudjes een soort damspel spelen, gehurkt op op kleine houten krukjes gezeten. De jongelui rijden er geluidloos op hun elektrische bromfietsen langs. Minder geluidloos is het Chinees geratel, en dan vooral aan de gsm: ongegeneerd praten ze op straat tegen hun telefoon alsof hun gesprekspartner hardhorig is én iedereen op straat van elk detail van de conversatie op de hoogte moet zijn. Ondertussen gloeit de straat van activiteit, wanneer bij valavond talloze eetstandjes worden opgezet. Het lijkt alsof niemand thuis eet.
Ondertussen zijn de laatste dagen Beijing geteld: The Great Wall nog bezoeken en dan de trein op naar Datong, het Chinese binnenland in.

Pieter

P7110479 P7110540 P7110516 P7090307 P7100464 P7100439 P7120608_2 P7120612 P7120619_2
See the full gallery on Posterous

Permalink | Leave a comment  »

]]> http://files.posterous.com/user_profile_pics/625566/n1137061953_121194_3790.jpg http://posterous.com/users/3znipkFJM Pieter Schepens Pieter & Windy Pieter Schepens