Yangshuo langs de Li-rivier, anderhalf uur ten zuiden van Guilin: smelten kan je hier op twee manieren—van de tropische hitte, en van de buitenaardse schoonheid van de omgeving. Zeggen dat je naar Yangshuo gaat, ontlokt menig Chinees enthousiaste en licht jaloerse reacties. Op de bankbriefjes van 20 yuan prijkt het unieke en betoverende landschap. Alsof je in een groene, vruchtbare vlakte, waarin ondiepe, brede rivieren rustig meanderen, reusachtige keien half in de grond zou duwen—zoals je dat in het zand op het strand doet, zo rijzen hier gracieuze rotspartijen en heuvels op. Als imposante monolieten staan ze solo her en der verspreid, met rondom zich het vlakke groen en de rivier. Samen creëren ze een decor van aan de einder steeds vager wordende kegels. Het beste kan je dit wonderlijke landschap appreciëren door er op een bootje, liefst een traag dobberend bamboevlot, doorheen te varen.
Geen wonder dus dat Yangshuo volk trekt, met hopen: het centrum bestaat uit een verkeersvrije straat met toeristenwinkels (die variaties op het thema "brol" aan de man trachten te brengen), cafés en restaurants. Er is zowaar een Frans restaurant—het zelfgebrouwen bier is er lekker en de escargots vallen er ook niet tegen. Afdoende middel tegen de hitte: op de kade zitten, af en toe eens dobberen en de terrassen sponsoren. Even buiten de stad is het contrast met de toeristendrukte groot: je bent er onmiddellijk alleen tussen de wondermooie natuur. Op de boot en met de fiets doorkruisen we de omgeving, tussen de waterbuffels en de rijstboeren, onder de verschroeiende zon. Af en toe moeten we gewoon het water in, zo heet is het.  De omgeving noopt tot een traag ritme, dat we ons zonder tegenpruttelen laten welgevallen.

Pieter